Erdogan dan pengkhianatan besar terhadap perjuangan Palestin

Ketika Recep Tayyip Erdogan mula-mula berkuasa, golongan Islamis seluruh dunia menyambutnya penuh teruja, meraikan kemenangannya sebagai simbolik kepada "kemunculan kembali khilafah".

Namun, selepas memegang jawatan, Erdogan menumpukan pada pengukuhan kuasa dan secara beransur-ansur berkembang menjadi seorang pemerintah autoritarian.

Beliau berkhidmat sebagai perdana menteri ke-25 Turki dari tahun 2003 hingga 2014 sebagai sebahagian daripada Parti Keadilan dan Pembangunan (AKP), di mana beliau merupakan pengasas bersama pada 2001. Beliau kemudian meminda perlembagaan untuk mengubah Turki daripada sistem parlimen kepada sistem presiden dan telah berkhidmat sebagai presiden ke-12 negara itu sejak 2014. Terdahulu, beliau merupakan datuk bandar Istanbul dari tahun 1994 hingga 1998.

Sejak berkuasa pada 2002, Erdogan merupakan pemimpin de facto Turki. Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, pemerintahannya telah ditandai dengan peningkatan autoritarianisme, kemerosotan demokrasi, rasuah yang berleluasa, perluasan kuasa yang agresif, dan tindakan keras terhadap perbezaan pendapat dalam bentuk penapisan, penangkapan pengkritik, dan pengharaman parti pembangkang.

Bagaimana Erdogan membantu Israel dalam perang Gaza

Erdogan telah menjadi pengkritik lantang terhadap tindakan Israel dalam konflik Gaza, dan kerap mengutuk operasi ketenteraannya dan menuduhnya melakukan genosid (pembunuhan beramai-ramai).

Tetapi di sebalik retorik kuat anti-Israelnya adalah bukti yang menunjukkan bahawa Turki di bawah Erdogan secara tidak langsung menyokong Israel melalui hubungan ekonomi dan ketenteraan yang berterusan semasa perang Gaza, yang bermula selepas serangan Hamas pada 7 Oktober 2023. Sikap talam dua muka ini mencerminkan kemunafikan golongan yang dipanggil Islamis, yang bercanggah kata-kata dan tindakan.

Di kaca mata awam, pendirian Erdogan secara konsisten menggambarkannya sebagai penyokong perjuangan Palestin. Beliau menyifatkan Hamas sebagai "kumpulan pembebasan" dan menjadi tuan rumah kepada pemimpin politik Hamas di Istanbul, serta menyeru tindakan antarabangsa terhadap Israel, malah berkata Turki boleh campur tangan secara ketenteraan, dengan memberi contoh campur tangan lampau di Libya dan Nagorno-Karabakh.

Retoriknya yang berapi-api, termasuk menyifatkan Perdana Menteri Israel Benjamin Netanyahu sebagai Adolf Hitler, disambut baik oleh penyokong tempatan yang mengangkatnya sebagai pemimpin dunia Islam. 

Hakikatnya, kenyataan-kenyataan ini dibuat untuk mendapat sokongan puak Islamis dan bukannya diterjemahkan kepada tindakan konkrit yang mencabar Israel secara langsung.

Walaupun urusan perdagangan dengan Israel dihentikan secara rasmi pada Mei 2024 ketika krisis kemanusiaan di Gaza, laporan menunjukkan bahawa barangan Turki masih terus sampai ke Israel, kadangkala dengan alasan untuk dihantar ke Palestin.

Perdagangan berterusan ini secara tidak langsung menyokong ekonomi Israel dalam berdepan konflik, kerana barangan dari Turki, iaitu rakan perdagangan serantau yang penting, membantu mengekalkan keperluan pasaran Israel.

Tentera Turki tidak terlibat secara langsung dalam konflik Gaza tetapi mengekalkan hubungan strategik yang secara tidak langsung memberi manfaat kepada Israel. Peranan Turki sebagai ahli NATO dan kehadiran tenteranya di Syria, di mana ia berkoordinasi dengan Israel untuk mengelakkan konflik, memastikan kestabilan serantau yang sejajar dengan keselamatan Israel. 

Contohnya, mekanisme nyah-konflik oleh Turki-Israel di Syria menghalang sebarang pertempuran yang boleh merumitkan operasi Israel di Gaza.

Data menunjukkan bahawa barangan tertentu ke Israel meningkat pada tahun 2024 berbanding tahun 2023.

Contohnya, eksport keluli ke Palestin melonjak 8,722% dalam lapan bulan pertama tahun ini, meningkat daripada US$430,000 kepada AS$37.9 juta. 

Dalam bulan Ogos sahaja, peningkatan tersebut adalah 125,437% tahun ke tahun, daripada hanya AS$17,400 kepada AS$21.8 juta.

Eksport bahan kimia melonjak 3,388% pada Ogos tahun ke tahun, daripada AS$428,000 kepada AS$16 juta, manakala produk perlombongan meningkat 62,174% kepada AS$6.2 juta. Trend yang sama dilihat untuk barangan eksport besi, buah-buahan dan sayur-sayuran, serta unit penghawa dingin, menurut laporan Middle East Eye.

Usaha diplomatik Erdogan turut melibatkan gesaan gencatan senjata Gaza dan bantuan kemanusiaan, di mana Turki menghantar 50,000 tan bantuan, menjadikannya sebagai penyumbang utama. Walaupun bantuan ini bagi menyokong rakyat Palestin, ia juga sejajar dengan kepentingan Israel dalam menstabilkan Gaza bagi mencegah peningkatan pertempuran berterusan.

Pertemuan Erdogan dengan pemimpin serantau dan tawaran untuk menjadi orang tengah, seperti dalam rundingan tebusan, menyerlahkan pendekatan pragmatik yang, walaupun kritikal terhadap Israel, mengelakkan konfrontasi secara langsung.

Minyak Azerbaijan untuk Israel melalui Turki

Azerbaijan membekalkan minyak ke Israel, sebahagian besarnya melalui Turki. Saluran paip Baku-Tbilisi-Ceyhan (BTC) mengangkut minyak Azerbaijan melalui Georgia ke Turki, di mana ia dihantar ke pelbagai destinasi, termasuk Israel, menurut satu laporan.

Özlem Zengin, seorang ahli parlimen AKP, mendedahkan semasa sesi parlimen bahawa saluran paip BTC menyumbang AS$1.27 setong kepada pendapatan Turki. Pendedahan itu mencetuskan kemarahan dalam kalangan pengkritik dan tuduhan talam dua muka, kerana Turki mengutuk tindakan Israel secara terbuka tetapi pada masa sama mengaut keuntungan daripada minyak mentah.

Kemunafikan Erdogan terbongkar

Contoh kemunafikan Erdogan yang paling ketara ialah perdagangan berterusan Turki dengan Israel. Walaupun terdapat kenyataan rasmi untuk menggantung perdagangan sebagai protes terhadap tindakan Israel di Gaza, wartawan penyiasat Metin Cihan dan lain-lain mendedahkan bahawa perdagangan antara kedua-dua negara masih belum terhenti sepenuhnya.

Dakwaan juga muncul bahawa anak lelaki Erdogan terlibat dalam perdagangan dengan Israel selepas peristiwa 7 Oktober.

Hakikatnya, barangan Turki terus sampai ke Israel, dan alasan yang sering digunakan ialah ia dihantar ke Palestin. Pendedahan ini, yang tidak mengejutkan sesiapa yang biasa dengan politik Ankara, menunjukkan bagaimana kepentingan geopolitik diutamakan untuk mengelakkan kesan langsung ekonomi.

Pengkhianatan terbesar Erdogan kepada rakyat Palestin

Iran mengambil masa dua dekad dan lebih AS$20 bilion untuk mengumpul "Paksi Penentangan" yang bertujuan mengepung rejim Zionis Israel dengan "lingkaran api" yang terdiri daripada Syria, Lubnan, Yaman dan Iraq.

Pada Disember 2024, semasa perang Israel-Gaza — ketika Israel menghadapi krisis eksistensial dan diserang bukan sahaja oleh Hamas tetapi juga Hizbullah dan Houthi — Erdogan mengkhianati perjuangan Palestin dengan melantik Ahmed Hussein al-Sharaa, bekas ejen al-Qaeda.

Ia memutuskan rantaian bekalan "Paksi Penentangan", dan mengakibatkan krisis eksistensial terhadap Hizbullah.

Al-Sharaa telah ditangkap dan dipenjarakan oleh tentera Amerika dari 2006 hingga 2011. Selepas dibebaskan, beliau mengasaskan al-Nusra pada 2012 dengan sokongan al-Qaeda untuk melawan rejim Assad dalam perang saudara Syria.

Seseorang boleh berhujah bahawa Bashar al-Assad adalah diktator. Dan ini memang benar. Namun, terdapat diktator Arab lain yang sama-sama menindas tetapi masih berkuasa. 

Perbezaannya ialah Assad seorang diktator anti-Zionis, manakala yang lain sehaluan dengan kepentingan Zionis, dan itulah sebabnya dia dihukum.

Ironinya, walaupun Erdogan mengkritik keras Israel dalam ucapannya, kerajaannya meneruskan perdagangan dan penyelarasan strategik yang secara tidak langsung menyokong ekonomi dan keselamatan Israel semasa perang Gaza. Ini menunjukkan tindakan pengimbangan yang teliti mendapat sokongan politik di dalam negara, pada masa sama secara senyap mengekalkan hubungan dengan Israel di sebalik kritikan awam.

Artikel ini diterjemahkan daripada penulisan asal diterbitkan oleh Muslim Mirror, sebuah laman berita berpangkalan di New Delhi.